Ճամփաները երկնքում

Ճամփաները երկնքում սավառնող երազանքներ են որսում, տրորելով՝ փոշիացնում… Հորիզոնի վարգը արթնացնում է քնից արշալույսին: Սպասումը սպասում է գիրկդ առնես վերջին բառը, որ հեռանալիս մնաց հիշատակ: Ո՞վ էր նետել որպես ընծա, ո՞ր անցորդը: Բառը արեւի շողի հետ պարում էր: Լսող չկար ծափողջույնը երկնքի: Միացող չկար ճամփաների խնջույքին: Երազներից չգայթե՞մ հանկարծ… Բայց հնարավո՞ր է շրջանցել բախտի հաշիվները…

Please follow and like us:

Write a Reply or Comment

Your email address will not be published.